Verdrietscrisis leidt tot Inspiratie verlies
Nu is het zo dat ik met mijn blonde god erg gelukkig ben. Zelfs in zo’n sky-radio mate, dat ik er zelf met regelmaat misselijk van word. Nadat Niels 2 dagen niet thuis is geweest ligt er een chocolade bar op z’n hoofd kussen waarop staat ‘Ik vind je lief’ en (hoe ranzig romantisch ook) heb ik ook nog wat roosjes aan zijn kant van het bed gezet. (Mede omdat het aan mijn kant van het bed al helemaal vol staat natuurlijk). Niels komt mij altijd even in m’n nek zoenen als ik sta te koken. Ik plak lieve post-its in Niels z’n werkblok. En Niels trekt me dicht tegen zich aan als ik weer semi-overspannen ben van het een of ander. Al met al, een ideale situatie om je in te bevinden. …Hoewel, het word lastig om even goed gezellig te kankerren in een blog als je gewoonweg gelukkig bent. Natuurlijk zijn er altijd dingen te vinden waar ik, als goed geintregeerde amsterdammer, nog wel een melkkoe weet te transformeren tot zeikstier. Maar hoe ver kan je gaan in je blogs? Wie mag je publiekelijk afzeiken, welke situaties kun je onbeschaamd schetsen en in hoeverre zal dat resulteren in verzuring van mijn eigen sociale leven?
Ik denk er nog maar even over na.